Prowansja w mieście - jak urządzić wnętrze z duszą południa Francji

Jednym z największych wyzwań jest przechowywanie pościeli i koców, zwłaszcza gdy goście zostają na noc. Wtedy nagle okazuje się, że nie mamy gdzie schować zapasowego kołdry ani poduszek. Idealnym rozwiązaniem okazuje się łóżko z pojemnikiem na pościel w pokoju dziecięcym – to klasyk, który ratuje przed stertą rzeczy pod łóżkiem. W sypialni rodziców sprawdza się natomiast stelaż listwowy pod materacem, który zapewnia cyrkulację powietrza i dłuższą żywotność materaca. W jednym z mieszkań, które urządzałam, postawiłam na podwójne łóżko z pojemnikiem, a pod nim zmieściły się cztery komplety pościeli i zapasowe ręczniki. To niby drobiazg, ale gdy w nocy dziecko się obudzi z gorączką, każda dodatkowa sekunda na szukanie prześcieradła jest cenna.

Salon w stylu prowansalskim to pole do popisu dla miłośników naturalnych tkanin i stonowanych barw. Uwielbiam łączyć lniane zasłony z grubymi, bawełnianymi pledami w kratkę. W jednym z mieszkań zestawiłam białą kanapę z funkcją spania z dwoma fotelami w odcieniu suszonej lawendy. Kanapa ta ma mechanizm DL, który rozkłada się jednym ruchem - idealne, gdy późnym wieczorem wpada niespodziewana wizyta. Na co dzień służy jako wygodne siedzisko, a po rozłożeniu zapewnia 140 cm szerokości snu. Do tego dodałam stolik kawowy z surowego drewna, porysowany i niedoskonały, ale właśnie przez to pełen charakteru. Na nim postawiłam gliniany dzbanek z suszonymi ziołami. Goście często pytają, czy to tylko dekoracja, a ja odpowiadam, że w prowansji nawet suszona lawenda pachnie intensywniej.

Estetyka to dla mnie sprawa prawie tak samo ważna jak funkcjonalność. Tapicerka welurowa w odcieniu butelkowej zieleni sprawiła, że tapczan stał się centralnym punktem salonu, a nie tylko meblem do spania. Welur jest przyjemny w dotyku, nie mechaci się tak łatwo jak len, a przy tym dobrze znosi codzienne użytkowanie. Zaznaczę tylko, że jeśli masz kota, lepiej wybierz welur z krótkim włosiem – długie nitki łatwo łapią pazury. W moim przypadku sprawdza się też ścieranie plam wilgotną szmatką, co jest ważne, gdy wieczorem wylejesz herbatę oglądając serial.

Podłogi w stylu prowansalskim to często deski lub płytki w kształcie heksagonu. W mieszkaniu w bloku, gdzie nie mogłam zmienić parkietu, położyłam na nim duży dywan z jutowego splotu. Jego surowa struktura dodała wnętrzu wiejskiego charakteru. Na ścianach powiesiłam obrazy w prostych, drewnianych ramach - martwe natury z owocami i pejzaże. Żadnych plastikowych ozdób czy błyszczących ram. W prowansalskim wnętrzu króluje drewno, kamień i ceramika. Nawet ramy luster wybieram z patynowanego metalu lub naturalnego drewna. Kiedyś znalazłam stare lustro na targu staroci za kilka złotych. Po oczyszczeniu i pomalowaniu na biało stało się centralnym punktem przedpokoju. Goście zawsze je komplementują, a ja uśmiecham się pod nosem, bo kosztowało mnie głównie czas i odrobinę farby.

Kolejna rzecz, o której mało kto mówi przy remont kuchni, to akustyka. Płytki na podłodze i ścianach potrafią zamienić gotowanie w hal produkcyjny. Dlatego pod wylewką położyłam maty wygłuszające, a na suficie zamontowałam panele akustyczne w kolorze białym – nie rzucają się w oczy, ale wyciszają odgłosy kroków i rozmowy. To szczególnie ważne, gdy kuchnia jest połączona z salonem i masz otwartą przestrzeń. W takich aranżacjach często brakuje też miejsca na przechowywanie pościeli i koców dla gości. Rozwiązanie znalazłam w łóżku z pojemnikiem na pościel, które stanęło w sypialni, ale w kuchni zastosowałam podobny trik – szafka pod oknem z głębokimi szufladami na obrusy i ścierki. Każdy schowek wykorzystuję maksymalnie, nawet ten pod zlewem, gdzie montuję organizery na rury i detergenty.

Kolejnym wyzwaniem było dopasowanie koloru podłogi do reszty elementów. Jasne panele podłogowe w połączeniu z bielonymi ścianami dają efekt przestronności, ale wymagają odpowiedniego oświetlenia. Zainstalowałam listwy LED pod szafkami kuchennymi i wzdłuż podłogi, co wieczorem tworzy przytulny nastrój. Pamiętaj, że w małym mieszkaniu ciemne panele mogą przytłaczać, ale jeśli masz dużo naturalnego światła, mogą dodać charakteru. U mnie sprawdziła się opcja pośrednia - deski o średnim odcieniu dębu z delikatnym usłojeniem. Nie zbierają kurzu tak bardzo jak czarne, a przy tym maskują drobne zabrudzenia.

Planując układ, musiałam zmierzyć się z faktem, że moja kuchnia ma tylko 6 metrów. Zrezygnowałam z górnych szafek po jednej stronie i postawiłam na otwarte półki z drewna dębowego – wizualnie odciążają wnętrze. Pod spodem zamontowałam szuflady z systemem cichego domykania, które mieszczą garnki i pojemniki. Z boku, w wąskiej wnęce, udało się wcisnąć wersalka dla gości, bo w małym mieszkaniu każdy mebel musi pełnić podwójną rolę. Wybrałam model z tapicerka welurowa w kolorze musztardowym – nie tylko pasuje do drewnianych akcentów, ale też łatwo ją czyścić wilgotną szmatką. Gdy wchodzą znajomi i pytają, gdzie spać, wskazuję na wersalkę, która po rozłożeniu ma wygodny stelaz listwowy i materac piankowy o grubości 16 cm. To nie jest kanapa z funkcja spania z marketu – naprawdę można na niej przetrwać noc bez bólu pleców.